- Loading...
कोरोनाले नछोएको ब्यवसाय आरनबाट महिनैमा लाखौं आम्दानी
- पुनहिल डट कम
- ४ साल अघि
- ३९९ पटक पढिएको

सदरमुकाम बेनीको पश्चिम म्याग्दीखोलाको पक्की पुलमुनि एउटा पुरानो शैलीको आरन छ । आरनमा कोही घन ठटाउँदै छन ।
कसैले धातुका पुराना घरायसी सामान र कृषि औजार मर्मत गरिरहेका छन । पुलको सतहसंगै आरनमाथि ट्रष्टले बनाइएको र पुराना जस्तापाताले छाएको टहरोमा सामान विक्रीका लागि राखिएको छ ।
लकडाउनका कारण ब्यापार ब्यवसाय ठप्प भएपछि केही ब्यवसायी पेशाबाट पलायन भएका छन । केही अप्ठेरोमा परेका छन । तर यो आरन भने कहिल्यै बन्द भएन । आरनमा सवै सिजन, सवैदिन एकनास कामको भ्याइनभ्याई छ । पुख्र्यौली पेशा नभए पनि त्यसैमा दंग छन, मंगला गाउँपालिका–२ का ४२ वर्षे कुलदीप जुग्जाली मगर ‘कुले’ । बेनी नगरपालिकालाई जग्गाको भाडा तिर्छन । आरनको नाम उनले ‘कृषकको कृषीऔजार कारखाना’ राखेका छन ।
कारखानामा कृषकालागी दैनिक आवश्यक घरेलु कृषी सामाग्री आँसी, बन्चरो, खुकुरी, दावे, बाउसो, कुटो, फाली, काठेफाली, झाङ्गा, ताप्के, तामाका गाग्री लगाएत पञ्चेबाजासमेत बनाउछन ।
कोरोना कहरले लकडाउनमा सहरका धेरै मान्छे गाउँ फर्केर पुन:कृषी पेसालाई निरन्तरता दिए । बाँझिएकाजग्गा खनजोत र खेती सुरु गर्न थाले । कृषीगर्ने बढेपछि कृषीऔजारको पनि माग बढेपछि कोरोना कहरको बेला आरनको ब्यवसाय झन् फस्टाएको हो ।
‘लकडाउनमा पनि सवैको ब्यवसाय वन्द भयो, मेरो झन बढी चल्यो । सहरमा बसेका गाउँ फर्केपछि कृषकलाई नभै नहुने आँसी, बाउसो, कोदालो, गलघनको झनमाग बढेको हो’ मगरले भने भने, ‘एउटा सानो भट्टीबाट शुरु आरनमा अहिले २ करोड बढीको लगानी छ । खासमा सवै कृषकको विश्वास जितेको छु, ब्यवसायीक इमान कायम गरेको छु ।’
नौ बर्षअघि ५० हजारको लगानीमा शुरु आरन फस्टाउँदै कृषीऔजार कारखाना बनेको छ । नपत्याउँदो छाप्रोभित्र २ करोडबढी लगानी छ । कारखानामा ५ मिस्त्रीसहित १८ रोजगारी पाएका छन । लकडाउनमा पनि कामदारलाई दैनिक ३ घन्टा अतिरिक्त समय काम दिइएको थियो । आरनबाट कर्मचारीको तलव तथा अन्य खर्च कटाएर १० लाख बढीको बचत छ । उनका श्रीमती देवी र छोरा गौरव ५ वर्षदेखि कोरियामा छन । छोरी अष्ट्रेलिया । उनीहरुको कमाइ आरनमा लगानी छैन ।
आरनमा एक मिस्त्रीले मासिक ५० हजार रुपैयाँसम्म तलबभत्ता पाउँछन । कोईलातर्फका मदजुरले भने दैनिक ५ सयको दरले पारिश्रमिक पाएका छन । कुलदीप आफै मिस्त्री हुन । वल्डिङ, ग्याँसकटीङ, ग्याँस वल्डिङ र ग्रेण्डरबाट धार हाल्ने काम गर्छन । ‘खानाबस्नसहित मासिक ३० हजार सुरु तलव छ । ओटी सरदर दैनिक ३ घन्टा पर्छ । गाउँघरबाट आरन हराउँदै गएकोले यहाँको आरन फस्टाएको हो’ मुख्यमिस्त्री शेरबहादुर विकले थपे, ‘फलामलाई घनले ठटाएर धार हाल्दा जुन दु:ख छ, महिनाको अन्तीममा तलव बुझ्दा चित्त बुझ्छ ।’ विक भारतिय सेनामा १२ बर्ष खुकुरी बनाउने पेशामा संलग्न भै फर्केका अनुभवी हुन ।
०६१/०६२ मा सदरमुकाममा दोहोरी रेष्टुरेन्ट संञ्चालन गरेका कुलदीप घाटा खाएपछि विदेशको चक्करमा लागे । विदेशको सपना पुरा नभएपछि उनी चितवन नारायणघाटको क्षेत्रपुरमा आरन पेशा शुरु गरे । मोटरसाईकल दुर्घटनामा झण्डै ७ महिना जेल परेपछि उनले नारायणगढको आरन उठाएर बेनी ल्याए ।
उनका वाबु हेमबहादुर घर्तीले विस २०४५ पछि गोरेटो/घोडेटो वाटोलगायत विभिन्न योजनाको ठेक्कापट्टाको काम गर्थे । काम गर्दा गल, छिना तिखार्ने, बनाइरहनु पर्ने तर घर नजिकै आरन थिएन । त्यसैले हेमबहादुरले ०५४ सालमा एक जनाछुट्टै आरने बोलाएर घरमै आरन राखे । त्यहींबाट कुलदीपले सिके । उनले बुटवलबाट काँचो फलाम, तामा समेत कच्चापदार्थ ल्याउँछन । धेरै सामाग्रीजिल्लाकै कवाडी सामान उठाउने गर्छन । कवाडीलाई आरनमा पगाल्छन, गाल्छन अनि नयाँ सामान बनाएर बेच्छन ।
‘जागिर खाने योग्यता थिएन, गतिलो देश जान कर्मले दिएन, बाबुले सिकाएको त्यै आरने काम र फलामको ब्यापारको ज्ञान थियो त्यही ब्यवसाय रोजें’ कुलदीपले सुनाए, ‘फलाम तथा धातुको कारोवार फापेको छ ।’ पर्वत, बाग्लुङका गाउँबाट समेत यहाँ निर्मित कृषीऔजार तथा घरायसी भाँडाकुडा लिन आउँछन ।

फाेटाे, भिडियाे र टिकटक खिच्न रत्नेचौरमा भीड

कुकुरको भरमा दरवार

विभिन्न अवस्थाकाे फुच्चे गुराँस तस्विरमा हेराैं

खयर समेत म्याग्दीका वराही शक्तिपीठमा भक्तजनको भीड

वराह/वराही क्षेत्रका चरनखर्कमा भेडा ब्यापारकाे राैनक

हिमालमुनी मुस्कुराएकाे मनसुन सौन्दर्य

म्याग्दीखाेलामा ‘भू–तापीय पानीकाे’ अर्थतन्त्र

यसरी पग्लदैछ धौलागिरी ग्लेसियर, अनि पञ्चकुण्ड हिमताल

धौलागिरी फेदीका वनमा पनि भेटियाे नेपाली फुच्चे गुराँस

हिमाली जंगल निलाे गुराँसले रंगियाे

बेनीकाे लभ्लीहिलबाट देखिने सुन्दर सूर्यास्तक
